Πως άρχισα να ράβω (5 μήνες πριν)

Δεν έχω παιδικές αναμνήσεις με τον ήχο μιας ραπτομηχανής, δε νομίζω ότι έχω φορέσει ποτέ χειροποίητα ρούχα. μέχρι πριν 3 μήνες δεν είχα καν σίδερο. Η αγορά της ραπτομηχανής μου τον περασμένο Νοέμβριο ήταν όμως αποτέλεσμα μιας ακατανίκητης επιθυμίας χρόνων που προέκυψε α) απ’την δυσκολία μου να βρίσκω  ρούχα και λευκά είδη που μου αρέσουν σε τιμές που δεν είναι για γέλια (ή για κλάματα), την αδυναμία μου να ξεφορτωθώ αυτά που δεν μου κάνουν πια (θα χρειαστούν μια μέρα) και το ότι ακόμα και τώρα στα 34 μου δεν έχω καλά καλά καταλήξει πιο είναι το στυλ μου και να έχω τελείως άσχετα ρούχα που τα πήρα επειδή είχαν καλή τιμή ή μου άρεσε το κόψιμο, αλλά να μην έχω πραγματικά που και πως να τα φορέσω.
Σε συνδυασμό με τα παραπάνω προσθέστε και την ακλόνητη αυτοπεποίθηση που έχω όσο αναφορά τις κατασκευές, γιατί και το ράψιμο κατασκευή είναι, που μου έλεγε ότι σιγά δεν είναι τίποτα, τα μέσα δεν έχω όχι την ικανότητα, κάπως έτσι μάζεψα με τα χρόνια ένα τεράστιο και άχρηστο όγκο ρούχων που στο μυαλό μου ήταν καταχωρημένο ως «υφάσματα».
Την ακλόνητη αυτοπεποίθηση μου όμως την κλόνισε τελικά η φωνή της λογικής που μου ψιθύριζε ότι τα «μέσα» που δε διαθέτω είναι ακριβά, ότι δεν έχω κάποιον να μου δείξει πως να ράβω, και που ξέρεις ότι άμα μάθεις θα σ’αρέσει κιόλας και ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΒΙΚΥ αυτό που ο κόσμος ονομάζει μπαλωμένη κάλτσα εσύ το λες κάλτσα με τρύπα=για τον ύπνο.

 

 

9067126103_21451a4dbf

bohemian κουρτίνα

 

Γιατί δεν είχα ούτε βελόνες ούτε κλωστή. Όρεξη δεν είχα για να πω την αλήθεια. Τις τελευταίες κουρτίνες που αγόρασα τις κόντυνα κόβοντάς τες με το ψαλίδι. Μετά βαφτίζω το στυλ μου bohemian και πείθω τον εαυτό μου ότι η ζωή είναι μικρή για να δίνεις σημασία στις λεπτομέρειες.
Κάπως έτσι έδωσα όλα μου τα «υφάσματα» για την προσφυγική κρίση και συνέχισα να κονταίνω τις κουρτίνες όταν τα ξέφτια τους μάζευαν τόσες τρίχες και βρώμα που δημιουργούσαν χνουδωτές μπάλες. Ευτυχώς τους είχα αφήσει μεγάλο περιθώριο.
Το μικρόβιο δεν βγήκε όμως και έτσι από περιέργεια άρχισα να βλέπω βίντεο ραπτικής στο youtube εγκυκλοπαιδικά. Να κάνω εδώ μια παρένθεση και να σας πω ότι το youtube μου έχει αλλάξει τη ζωή όσο τίποτα (#blessed).
Με λίγα λόγια κατέληξα ότι ναι γίνεται, όχι δεν είναι πολύ εύκολο και πως όπως τα περισσότερα πράγματα στη ζωή θέλει διάβασμα, πειραματισμό, εξάσκηση κι άλλο διάβασμα. Υπολόγισα και χοντρικά ένα κόστος που για μένα ήταν 250 ευρώ περίπου (#stabbed_in _the heart) και μετά άρχισα να βλέπω βίντεο με κατασκευές από τσιμέντο που είναι τζάμπα.
Τα λεφτά ίδρωσα αλλά τα μάζεψα. Ήρθε ένα Σάββατο πρωί και την πήρα σπίτι όλο χαρά και την καμάρωνα. Είχα ρίξει πολύ διάβασμα και σκεφτόμουν τι να ράψω. Μετά έπαθα ντουβρουτζά γιατί είχα ξεχάσει να πάρω κλωστές γιατί αυτά ήταν τα εύκολα, τα δύσκολα ήταν τα ποδαράκια και οι διπλές βελόνες που είχα προνοήσει και αγοράσει μαζί με το ψαλίδι για υφάσματα. Έφυγα σαν τρελή από το σπίτι και πήγα σχεδόν τρέχοντας μέχρι το μαγαζί με τα είδη ραπτικής και τους ζήτησα κλωστές για ραπτομηχανές αλλά δε ξέρω τι και αν μπορείτε να μου πείτε που μπαίνουν, ευχαριστώ.
΄Νταξει όταν ήμουν 16 είχα ζητήσει μια «δισκέτα για υπολογιστές» οπότε δεν το θεώρησα πιο ντροπιαστικό.

 

meteoritis_2

 

Και έφτιαξα ένα νεσεσέρ. Ήταν μέτριο.

 

 

DSCN7136

 

 

.
Advertisements

2 thoughts on “Πως άρχισα να ράβω (5 μήνες πριν)

  1. Ε,όχι και μέτριο χρυσό μου,νεσεσεράρα είναι,με τα λουλουδάκια του,με τα ούλα του..Καλό μήνα φιλενάς!

    Μου αρέσει!

Πως σου φάνηκε;

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s