Μια ιστορία για κουνούπια, παντζούρια και σίτες.

Πριν 4 χρόνια είχα τη χαρά να μετακομίσω. Πάλι.

Οι χαρές τη ενήλικης ζωής δεν σταματάνε ποτέ, μια το σπίτι σου μαζί με το νοίκι και τα κοινόχρηστα έχει και δώρο κατσαρίδες για να μην νιώθεις ποτέ μόνος, μια θα έχεις δραστήριους γείτονες που χαίρονται κάθε ώρα και λεπτό που είναι ζωντανοί και το ακούς live κάθε ώρα και λεπτό γιατί η οικοδομή από αντιπαροχή κάνει την επικοινωνία μας καλύτερη, ο σπιτονοικοκύρης σου μπορεί να θεωρεί ότι είσαι και γαμώ τα άτομα και να σε παίρνει τηλέφωνο κάθε τρεις και λίγο να μαθαίνει τα νέα σου, πότε πληρώνεσαι για παράδειγμα, γιατί η ξαδέρφη του που είναι κομμώτρια του είπε ότι οι δημόσιοι υπάλληλοι πληρώνονται κάθε  13 και 27, μα δεν είμαι δημόσιος υπάλληλος απαντάς εσύ, έτερον εκάτερον απαντάει  αυτός και πετάς μια παντόφλα στην κατσαρίδα για να μην κατεβάσεις κανένα καντήλι. Τουλάχιστον έκανες τους διπλανούς να αλλάξουν στάση και τώρα ακούγονται λιγότερο.

5b28e5bc7be5a91bd33170ca9578141a

εδώ βλέπετε 2 τρυγόνια

Έχω μετακομίσει τόσες φορές στη μικρή ζωή μου που μου έχουν τύχει τα πάντα. Οπότε όταν και το τωρινό μου σπίτι αποδείχτηκε κομματάκι challenging είπα ότι εγώ από δω μέσα θα βγω μόνο αν με πάνε τέσσερις σαν την Κλεοπάτρα.

article-2663751-1ef726f500000578-623_634x816

Η ιστορία πάει κάπως έτσι:

Ήταν Ιούλιος, οι κουτσουπιές είχαν από καιρό ρίξει τα φύλλα τους και πάλευαν, ακάλυπτες πια, ενάντια στον μεσογειακό ήλιο καρτερώντας το μούχρωμα. Τα χελιδόνια, με κοιλιά από βαμβάκι και ουρά σαν ψαλιδάκι βοηθούσαν τους νεοσσούς τους να πετάξουν ακόμα πιο ψηλά, ακόμα πιο γρήγορα. Μικροί μελαμψοί Ίκαροι  που ανακάλυπταν για πρώτη φορά τη δύναμη των λεπτεπίλεπτων φτερών τους και την αψιά τοξικότητα της κουτσουλιάς τους. Τι υπέροχο να είναι κανείς ζωντανός!

Η αγγελία ήταν λιτή και ανορθόγραφη. Διάρη, κέντρω. Χορής κινόχριστα.

Το σπίτι είχε την καλύτερη δυνατή διαρρύθμιση για τα τετραγωνικά του. Ήταν ψηλοτάβανο και είχε θέα στο δάσος. Λίγα σκαλιά σε οδηγούσαν σε μια πλακόστρωτη ταράτσα με ανεμπόδιστη θέα στη θάλασσα. «Εγώ ζω στο εξωτερικό και έρχομαι για δύο βδομάδες το καλοκαίρι, ίσως και Πάσχα αν και συνήθως πάω στο χωριό» είπε ο Φανταστικός Σπιτονοικοκύρης την ώρα που μας έδειχνε αυτό που έμελλε να γίνει το σπίτι μας. «Δεν έχει κοινόχρηστα, έχει μεγάλο πάρκινγκ μπροστά στην είσοδο και λάστιχο στην αυλή αν το χρειάζεστε, είναι για όλους». Τρέλανε μας, σκέφτηκα που έχει και λάστιχο.

«Πόσο το δίνετε;» ρώτησα και η φωνή μου έτρεμε. «Βασικά να πούμε 250 ευρώ το είχα τόσα χρόνια αλλά με την κρίση να πούμε 200 γιατί είναι δύσκολοι καιροί».  Τρέλανε μας μωρή ομάδα, ξανασκέφτηκα.  «Α και να σας πω και ένα τελευταίο, πήρα επιδότηση και σε ένα μήνα θα βάλουμε καινούργια κουφώματα και σίτες». ΤΡΕΛΑΝΕ ΜΑΣ ΜΩΡΗ ΑΡΡΩΣΤΙΑ που υπογράφω;;;

Και κάπως έτσι το ευρύχωρο δυάρι με τη θέα στο δάσος ήταν δικό μας. Τα χελιδόνια είχαν πια δυναμώσει αρκετά αλλά δεν μ’ένοιαζε, γιατί καθάριζα τις κουτσουλιές τους με το λάστιχο. Ήρθε ο Σεπτέμβρης τα χελιδόνια έφυγαν, ο σπιτονοικοκύρης έφυγε ο μάστορας όμως δεν ήρθε. Δεν πειράζει λέμε, ένα μήνα ακόμα θα αντέξουμε χωρίς σίτες. Και ύστερα ήρθε ο χειμώνας και εντάξει, το σπίτι έμπαζε λίγο αλλά ξέραμε ότι την άνοιξη τα παντζούρια που είχαν αργήσει λόγω γραφειοκρατίας θα ήταν το κερασάκι στην τούρτα. Και μια μέρα οι κουτσουπιές άνθισαν.

…και ύστερα ήρθαν οι μέλισσες

Καθώς μαγείρευα ένα μεσημέρι άκουσα τον ήχο ενός χορτοκοπτικού. Ντάξει δεν είμαστε και μεγαλούπολη, συχνά ακούς χορτοκοπτικά, αλλά 3 η ώρα ρε μπαστουνοχωρικέ, θα πάθεις ηλίαση γέρος άνθρωπος (κλισέ αλλά ισχύει). Συνεχίζω να τσιγαρίζω τα κρεμμύδια μέχρι να αποκτήσουν μια ελαφρώς καραμελωμένη κρούστα και δοκιμάζω το λευκό κρασί. Ο ήχος του χορτοκοπτικού ακούγεται ακόμα πιο δυνατά. Κάνω να βγω στο μπαλκόνι, αλλά εκείνη τη στιγμή το νιώθω. Είναι στα μαλλιά μου.

maxresdefault

Tζα!

Το headbanging δεν μου είναι άγνωστο. Σαν νέο κορίτσι έχω ρίξει τις βόλτες μου σε μέταλ συναυλίες και ναι θα το πω, και σε πανκ συναυλίες στο βιολογικό του ΑΠΘήτα. Αλλά ας μη μιλάμε άλλο για μένα. Φώναξα τον Πάνο και την έβγαλε αυτός από τα μαλλιά μου λίγο πριν πηδήξω από το μπαλκόνι. Σε λίγο θα έκλεινε ένας χρόνος από την επιδότηση φάντασμα. Και όχι τίποτα άλλο αλλά τα κουνούπια πλέον είχαν αλλάξει ήχο, αντί για το χαρακτηριστικό ζουζούνισμα που κάνουν κατά προτίμηση την ώρα που είναι να σε γλυκοπάρει άρχισαν να κάνουν έναν πιο επιθετικό ήχο, κάτι που ακούγονταν σαν «καμ του μι σουιτμπλάντιτ μαδαφάκα» .

 

Εντάξει είμαι κλισέ. Πήρα την «έξυπνη» σίτα. Αυτή που θέλει ένα σιδέρωμα, μια σκάλα, 2 άτομα και έναν απόφοιτο του Μαθηματικού να κάνει τα κουμάντα. Δεν ξέρω αν το έχετε ξανακούσει, αλλά αυτή η σίτα

  • ξεκόλλαγε και έπεφτε
  • οι μαγνήτες δεν τα πήγαιναν καλά μεταξύ τους
  • ήταν πιο στραβή και από τη μύτη του Σταλόνε στο «Ρόκυ: Τα Χρυσά Γάντια»
  • ήταν κατσίμαυρη και ρωτάγανε οι γείτονες αν έχουμε πένθος
  • αν πέσει και είναι σούρουπο, μέχρι να την ξαναβάλεις, στο σπίτι θα μπουν κουνούπια, νυχτερίδες, κουκουβάγιες, ο μαύρος Πητ και ένα ναζγκουλ καβάλα σε δράκο.

 

nazgul_dragon_rider

Εκεί μας κατάντησαν οι αλήτες

 

Φίλες και φίλοι. Σας καλώ όλους σε ανατρεπτικό λαϊκό ξεσηκωμό. Να ηττηθεί η αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησης του Sauron. Να πάρουμε πίσω τη ζωή και τα δικαιώματά μας. Την παρασκευή δίνουμε όλοι μαζί το παρόν στο Βουνό του Χαμού και ν

Καμιά φορά ξεχνιέμαι.

Φίλες και φίλοι. Τούλι, πινέζες και βέλκρο. Είναι φτηνά, το κόβεις στα μέτρα σου φρί-στάιλ και δεν θέλει σιδέρωμα. Βγαίνει σε όλα τα χρώματα της ίριδας (;) και αντί να είσαι ο σατανιστής της γειτονιάς με τα μαύρα, είσαι το bohemian κουλ  τυπάκι που όλοι θέλουν για φίλο.

Θα χρειαστείς:

Τούλι, πινέζες και βέλκρο, τι λέμε τόση ώρα

Το βέλκρο στην καθομιλουμένη είναι το σκριτς -σκρατς

Το πουλάνε στα είδη ραπτικής και αλλού, αλλά δεν με πληρώνει κανένας (wink wink ;-)). Βγαίνει σε αυτοκόλλητο και σε απλό. Αν δε βρεις αυτοκόλλητο θα χρειαστείς ένα συραπτικό καρφωτικό, ρώτα κάποιον φίλο σου από το Μ-Λ, αυτός θα έχει. Το τούλι το πουλάνε με το μέτρο, οπότε υπολόγισε ανάλογα.

Exibit A

σε παράθυρο.

Σίτες

κερί για βάρος

Στερεώνεις το τούλι με πινέζες πάνω στο λάστιχο ή στο ξύλο από την πάνω μεριά πρώτα. Κλείνεις τα τζάμια. Ανοίγεις τα τζάμια. Βάζεις πινέζες και στο πλάι αφήνοντας ένα περιθώριο για να μπορείς να το σηκώσεις και να κλείσεις τα παντζούρια, ή να πετάξεις τα σκουπίδια σου στον κάδο από κάτω, δεν ξέρω τι κάνεις σπίτι σου. Στη βάση του παραθύρου βάζεις κεριά γιατί είσαι  bohemian like me ή γλαστράκια ή ό,τι άλλο θες δε με νοιάζει.

Exibit B

σε μπαλκονόπορτα.

Κόβεις κομματάκια βέλκρο και τα κολλάς ή συρράπτεις στην κάσα της πόρτας. Ράβεις ή συρράπτεις το αντίθετο κομμάτι (ή το σκριτς ή το σκρατς) πάνω στο τούλι και το κρεμάς σαν κουρτίνα. Ξανά, κλείνεις τα τζάμια, κόβεις ότι περισσεύει και βάζεις κάτι για βάρος και να το κρατάει τεντωμένο. Eδώ δεν προτείνω πινέζες γιατί 99% κάποιος θα το τραβήξει με δύναμη για να βγει έξω και να πει «Παλίκαρε για εδώ είναι οι πίτσες» και θα μαζεύεις πινέζες από όλο το σπίτι. (#true story).

Δουλεύουν; και ναι και όχι. Είναι μια καλή προσωρινή λύση μέχρι να βάλουμε (σε ένα μήνα περίπου) αλουμίνια.

1348996093-funny-pictures-mosquito-bar-images-photos

 

Advertisements

Πως σου φάνηκε;

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s