Η «περίεργη» μέθοδος της Marie Kondo

Follow my blog with Bloglovin

Τελευταία ανεβαίνει πολύ η τάση του simple living, το να ζεις δηλαδή όσο πιο απλά γίνεται, με τα πράγματα που έχεις ήδη ή ακόμα καλύτερα με λιγότερα. Λίγο η οικονομική κρίση, λίγο οι χίπστερς , κοντεύουν να μας κάνουν το «Βρες τα με τον εαυτό σου και όλα τα άλλα θα ακολουθήσουν…» νέα θρησκεία. Και να και η άνθηση του DIY και να η μπογιές κιμωλίας γιατί αν δεν έχεις λεφτά να το αλλάξεις το σύνθετο, το βάφεις. Αφήστε με να σας πω από προσωπική πείρα, ένα βλακώδες σύνθετο είναι το ίδιο με ένα βαμμένο βλακώδες σύνθετο. Απλώς μετά λυπάσαι να το πετάξεις γιατί σου έφαγε 10 μέρες από τη ζωή σου και 2 έμπλαστρα. Γίνεται λοιπόν σιγά σιγά τρεντ ο μινιμαλισμός και δε μας χάλασε, φανταστείτε να γίνονταν τρεντ τα τζετ σκι, ο χρυσός πολυέλαιος ή ακόμα χειρότερα, η θέρμανση. Και να γέμιζαν τα social φωτογραφίες από καλοριφέρ που δε θα είχαν πράγματα πάνω γιατί θα ήταν αναμμένα. Ποιος τον άκουγε μετά τον Κορτώ.

Έγραψα και σε προηγούμενο άρθρο, ότι μινιμαλισμός και Έλληνας δεν πάνε μαζί. Όταν έχεις μεγαλώσει με όσπρια και εξωτερική «τουαλέτα» (γεια σου μπαμπά!) και έχεις κάνει παιδιά επί ΠΑΣΟΚ και ξαφνικά τρως κρέας και έχεις ΟΛΟΔΙΚΟ ΣΟΥ τηλέφωνο μέσα στο ίδιο σου το σπίτι, βγάζεις 25 χρόνια απωθημένων και αγοράζεις ότι βρίσκεις μπροστά σου. Επειδή τα πολλά λόγια είναι φτώχεια θα αφήσω αυτή τη φωτογραφία εδώ για να ταυτιστείτε.

marie-kondo

Μεγαλώσαμε τα Ελληνόπουλα με φυτίνη, μερέντα, έγχρωμη τηλεόραση και ενοχές. Με μανάδες που είχαν σκοπό της ζωή τους να μεγαλώσουν σωστά τα παιδιά τους, ώστε να ξεσκονίζει και κανένας άλλος τα πλαστικά λουλούδια και μπιμπελό ελευθέρας βοσκής. Με μάντρα το «Εγώ για σένα τα κάνω όλα παιδάκι μου, για να μη σου λείψει τίποτα!» και το «Πάρε ένα χιλιάρικο να πάρεις φοφίκο» αποφασίσαμε ότι μετά τα 18 θα σπάσουμε τις αλυσίδες μας και ότι τα δικά μας τα μπιμπελά θα τα ξεσκονίζουμε όποτε γουστάρουμε εμείς και όχι όποτε μας πούνε οι γέροι μας.

sex-pistols

εδώ βλέπετε έναν νέο ενάντια στο σύστημα, την κοινωνία και τους γέρους του

Και μείναμε νέοι και επιδοτούμενοι σε γκαρσονιέρες που ήταν μια tabula rasa. Είπαμε: Απεταξάμην τα διακοσμητικά! και αρχίσαμε να παίρνουμε ρούχα από τα Zara. Και έπιπλα απ’το IKEA. Και χριστουγεννιάτικα από τα Jumbo. Και κουζινικά απ’το Vicko. Και μικροπράγματα από τα παζάρια. Και μαγνητάκια από τις διακοπές. Και τασάκια απ’τα Goodys. Και μας έκαναν και δώρα γιατί το σπίτι ήταν άδειο. Και ήταν κρίμα. Και μετά έκλεισαν οι Ελληνικές βιοτεχνίες γιατί όλοι αγοράζαμε Κινέζικα. Και μετά ήρθε η κρίση. Και μετά βγήκε ο Τσίπρας. Δύο φορές. Και τώρα;

Άσε με να σου συστήσω τη Marie Kondo, μια Γιαπωνέζα γκουρού της οργάνωσης να έχει κάνει μια παγκόσμια αίσθηση με το βιβλίο της «The life changing magic of tidying up»,να έχει εκδοθεί σε 41 χώρες και να έχει πουλήσει πάνω από πέντε εκατομμύρια αντίτυπα.

skeputin-kon-mari

Κι όμως ναι. Η Marie Kondo λέει συχνά πως στην Ιαπωνία τέτοιου είδους βιβλία γίνονται ανάρπαστα, καθώς το να ζεις απλά και λιτά είναι συνυφασμένο με την Ιαπωνική κουλτούρα (ακούς;) αιώνες τώρα, όμως η δυτικές επιρροές, η ποπ κουλτούρα και το ίντερνετ συνέβαλαν στο να γίνει ο μέσος Ιάπωνας σαν τον μέσο Αμερικανό suburban με τη διαφορά του ότι ο πρώτος ζει σε σπίτι μεγέθους κουτιού παπουτσιών, ενώ ο δεύτερος έχει κάτι που μοιάζει με το Μον Ρεπό στη Κέρκυρα.

Κακή Αμερική, κακή! Λέει λοιπόν η Marie Kondo και έχει δίκιο, όταν το σπίτι μας είναι ακατάστατο, όταν ένα μεγάλο μέρος της καθημερινότητάς μας το σπαταλάμε προσπαθώντας να οργανώσουμε και να καθαρίσουμε το σπίτι μας από τα πράγματα (σαβούρα) που αγοράσαμε για να μας δώσουν χαρά (αξία), τα πράγματα αυτά χάνουν τον αρχικό σκοπό τους, και αντί να μας δώσουν χαρά, μας δίνουν άγχος και άρνηση. Εν κατακλείδι, το βιβλίο σου λέει ότι αν πιάσεις κάτι στα χέρια σου και αυτό έχει σταματήσει να σου αρέσει, πες»ευχαριστώ για τις στιγμές που μου χάρισες, και πέτα το». Πέτα το ! Asta la vista μπομπονιέρα δευτεροξαδέρφης απ’τους Θρακομακεδόνες, sagionara σαγιονάρα που πήγες να με ρίξεις από τη σκάλα, da svidahnia παντελόνι που έχεις στενέψει επίτηδες για να μου τη σπάσεις! Le poul!

636054481217824619-750072627_635969923783001915-1843956557_gastby20and20his20shirts

Συνιστά δε μια συγκεκριμένη σειρά με την οποία πρέπει να το κάνεις αυτό. Η ίδια λέει πως αν αρχίσεις να γυρνάς στο σπίτι με μια σακούλα σκουπιδιών και αρχίσεις να πετάς πράγματα (κάτι που λίγο πολύ όλοι το έχουμε κάνει) ή το να αγοράζεις συρταριέρες για να τα βάλεις κάπου, δεν θα κάνεις κάτι μακροπρόθεσμα. Η μέθοδος της συνοψίζετε στο εξής: Ξεκίνα από τα ρούχα σου. Μάζεψε όλα τα (δικά σου) ρούχα από όλο το σπίτι, ακόμα και από τον κάδο των άπλυτων, και άπλωσε τα πάνω στο κρεβάτι. Αν η σκέψη σου προκαλεί πανικό , είσαι ο νούμερο ένα υποψήφιος που πρέπει να το δοκιμάσει αυτό. Η Marie Kondo λέει πως μόλις συνειδητοποιήσεις  τον όγκο των ρούχων (σαβούρα) που σου ανήκει, θα πάθεις ντουβρουτζά και θα καταλάβεις πως το να έχεις τόσα πολλά πράγματα, δε σου δίνει επιλογές, όπως παραμυθιάζεις εσύ τον εαυτό σου, αλλά αντίθετα, σου δυσκολεύει τη ζωή.

Αφού απλώσεις το βιος σου ξεχώρισε το σε κατηγορίες. Χειμωνιάτικα, ανοιξιάτικα, παλτό, παντελόνια, μπλούζες, ρούχα για το γυμναστήριο. Προσοχή! Δεν έχει να κάνει με το capsule wordrobe, όπου κρατάς έναν συγκεκριμένο αριθμό από όλα! Μπορείς να κρατήσεις όσα θέλεις, με μια προϋπόθεση.♥♥ Να σου δίνουν χαρά. ♥♥ (ελπίζω να συνεχίσετε να διαβάζετε!). Πρέπει να κρατήσεις το κάθε ρούχο στα χέρια σου και να αποφασίσεις το αν σημαίνει ακόμα κάτι για σένα, αν όχι του λέτε ευχαριστώ και έξω (σας είπα και στον τίτλο, η «περίεργη μέθοδος» κι εγώ δεν τα καταλαβαίνω αυτά τα γιαπωνέζικα). Όταν δεν είστε σίγουροι για κάτι, το αφήνετε στην άκρη για να αποφασίσετε μετά. Το γεγονός ότι θα έχετε απλώσει ένα κοντέινερ ρούχων πάνω στο κρεβάτι σας, θα σας κάνει να επισπεύσετε τη διαδικασία.

ba9f7a7ca740f4e058b8509874fade54

Με όσα και να καταλήξετε, το σίγουρο θα είναι ότι ότι απομείνει, θα έχει ένα συγκεκριμένο λόγο ύπαρξης, είτε είναι κάτι που δε φοράτε πια αλλά σας θυμίζει κάτι ευχάριστο, είτε είναι από τα ρούχα που αγαπάτε και φοράτε συχνά έτσι κι αλλιώς. Εξηγεί επίσης πολύ αναλυτικά πως πρέπει να διπλώνεις τα ρούχα σου, ώστε να κερδίσεις χώρο και να βλέπεις με μια ματιά όλα τα ρούχα ενός συρταριού, χωρίς αυτά να είναι ξεχασμένα και τσαλακωμένα.

skeputin

Άν το κάθε αντικείμενο στο σπίτι μας έχει τη θέση του, αν πετάξουμε, (πουλήσουμε ή χαρίσουμε) ότι δεν μας ευχαριστεί πια, το αποτέλεσμα θα είναι να κοιτάμε γύρω μας και να βλέπουμε μόνο τα πράγματα που μας αρέσουν, στη σωστή τους θέση, για τη σωστή εποχή και χωρίς να μαζεύουν μούχλα και σκόνη κρυμμένα σε σκοτεινές γωνίες. Το άρθρο αυτό, δε θα το ενέκρινε η Μarie. Σας προτείνω να κάνετε μια αναζήτηση για το Kon-Mari Method και Spark Joy και αν σας άρεσε πείτε μου, σκοπεύω να συνεχίσω τη σειρά simple living, τα κακά του Ιμπεριαλισμού και το πως ο καπιταλισμός μας έχει απομακρύνει από την ουσία της ύπαρξης. Πάντα φυσικά με αισθητική lifestyle magazine, πως να αλλάξεις τη ζωή σου σε 10 μέρες και άλλα clickbait!

Advertisements

4 thoughts on “Η «περίεργη» μέθοδος της Marie Kondo

    • χα χα χα! Έτσι ακριβώς. Είναι πολύ απόλυτη στο βιβλίο και δε μ’ αρέσει να μου λένε τι να κάνω! Τώρα που ανοίγει ο καιρός θα κάνω μια απόπειρα να το δοκιμάσω. Ακούγοντας sex pistols φυσικά γιατί δεν είμασθε και τίποτα μικροαστοί…!

      Μου αρέσει!

  1. Το άρθρο καλό!Το βιβλίο κυκλοφορεί έξω, εδώ και πολύ καιρό και με μεγάλη επιτυχία, γιατί όντως όσοι το έχουν πάρει, θέλουν μία ριζική αλλαγή και είναι συνειδητοποιημένοι!

    Αλλά… για την μέση ελληνική νοοτροπία που αγοράζει πράγματα, για να «κάνει φιγούρα» και μόνο στο γείτονα, τη γειτόνισσα και όλο το χωριό κατά συνέπεια, δε νομίζω να καταφέρει πολλά… Εδώ υπήρχαν άτομα που δεν είχαν να φαν και αγόραζαν τσάντες κ παπούτσια για να παραβγούν τη διπλανή που «μμμ, σιγά ποια είναι αυτή!» Μακάρι να άλλαζαν μυαλά με ένα βιβλιαράκι… Θαύμα, θαύμα… Και η κρίση, καλά κρατεί… Για ποιο λόγο;;; Δεν είναι προφανής!

    Μου αρέσει!

    • NataliaK η αλήθεια είναι πως το βιβλίο και η ίδια η μέθοδος έχουν αποσπάσει πολύ καλές κριτικές, Το θέμα είναι να μπορέσουμε να αποτινάξουμε από πάνω μας τη νοοτροπία που σωστά αναφέρεις πως έχουμε, αν και δε νομίζω πως η δικιά μας είναι η χειρότερη. Ο μέσος Αμερικάνος και το ¨Αμερικάνικο όνειρο¨ έχουν την ίδια και χειρότερη, με πολύ χρέος από πίσω. Εμείς ακόμα προλαβαίνουμε πιστεύω!

      Μου αρέσει!

Πως σου φάνηκε;

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s